Eén knop, 3 seconden, en je crew weet waar je bent. Cailloux belt de hulpdiensten niet. Deze pagina zegt precies wat de knop doet, en wat hij nooit zal doen.
In versie 1.1 heet deze knop nog « 🆘 SOS ». Hij waarschuwt je crew op dezelfde manier.
Wanneer de persoon die je wedstrijd uitzet de functie inschakelt, verschijnt er een tegel 🚨 Mijn crew waarschuwen (🆘 SOS in versie 1.1) naast de naam van de wedstrijd, bovenaan je scherm. Niet in een menu, niet achter een instelling — en hij beweegt niet meer: de bovenkant van het scherm blijft staan terwijl de rest scrolt. Hij staat altijd op dezelfde plek, de plek die je zonder nadenken bereikt.
Hij opent een enkele knop. Je houdt die 3 seconden ingedrukt — een balk loopt vol, en een reusachtige aftelling, 3, 2, 1, vervangt de tekst terwijl je drukt: een iPhone kan niet trillen, dus alles moet vanuit je ooghoek te lezen zijn, 's nachts, onder een hoofdlamp. 3 seconden, omdat een lichte aanraking in je zak vanzelf zou afgaan, en een vals alarm een crew voor niets laat rennen.
Op het scherm van de knop staat in grote letters: « Cailloux belt de hulpdiensten niet. » Net daaronder: « 📞 112 bellen », met één tik. Dan de wedstrijdleiding en het noodnummer van de wedstrijd. (De 112-knop zit in versie 1.2, in bèta sinds 19 oktober.)
Een melding die met geen enkele andere te verwarren is, een lange trilling, en vooral je positie: een link die meteen hun kaarten-app opent. Ze hoeven niet te raden waar je bent, en ook niet te vergelijken met je laatste check-in.
De app vraagt een verse GPS-positie op zodra je het alarm activeert. Tot die binnen is, verstuurt de app al je laatst bekende locatie — het alarm wacht daar nooit op. Daarna volgt de app, zolang het alarm duurt, je positie en verstuurt die opnieuw zodra je je 50 m verplaatst hebt, en minstens elke 2 minuten: als je weer afdaalt of ergens schuilt, vertrekt je crew niet naar een verouderd punt. Le Cairn zegt ook waar de positie vandaan komt: een GPS-meting, of het laatst gelegde steentje. Die 2 zijn niet evenveel waard als je iemand gaat zoeken.
Op je scherm blijft de positie die echt verstuurd is duidelijk leesbaar staan: dat is wat de hulpdiensten je aan de telefoon zullen vragen, en je kunt ze die voorlezen. En het scherm gaat niet uit zolang het alarm duurt.
Bij je crew blijft het alarm in beeld tot je het zelf opheft: met « Het gaat goed met me », helemaal onderaan je pagina — ver van je duim, met opzet —, en ook die houd je 3 seconden ingedrukt.
Zolang een alarm niet is opgeheven, blijft er een rode balk bovenaan Le Cairn staan, met de naam, het doorkomstpunt en de aanklikbare positie van de persoon. Hij heeft geen knop om hem te sluiten: hij verdwijnt wanneer de persoon het alarm opheft, niet wanneer je hem niet meer wilt zien.
Le Cairn zegt ook waar het alarm vandaan komt: geactiveerd met de persoonlijke code van de persoon, of niet. Iedereen die de wedstrijdcode kent, kan een alarm versturen voor een borstnummer — dat is bewust zo, de deur gaat nooit dicht voor iemand die loopt. Het scherm zegt het, en eindigt altijd met « bij twijfel ga je erheen ».
De knop staat standaard uit bij elke wedstrijd. De persoon die de wedstrijd uitzet, schakelt hem bewust in, na gelezen te hebben wat de functie wel en niet doet. En die persoon vult de noodcontacten in: de wedstrijdleiding, het noodnummer van de organisatie, en de persoon die gewaarschuwd moet worden voor elke atleet — iedereen heeft een eigen contactpersoon, het is niet dezelfde voor de hele wedstrijd.
Dit is het stuk dat je helemaal moet lezen, en aan je crew moet vertellen voor de start. Een veiligheidsfunctie die verkeerd begrepen wordt, is erger dan een functie die er niet is.