Pierre

Vrachtwagen, geen raceauto

In het trailrunnen heb je de lopers die gebouwd zijn als raceauto's: licht, pittig, op veren, in staat om op een heuvel nog eens te versnellen op het moment dat de rest van het peloton met zichzelf aan het onderhandelen is.

En dan ben ik er nog. Ik ben een vrachtwagen. Het chassis is stevig, de carrosserie heeft wat volume, en reken er niet op dat ik een scherpe bocht neem. Rijden doe ik daarentegen wel. Lang. De hele dag als het moet.

Het voordeel van een vrachtwagen is de tank. Ik heb nooit problemen gehad met mijn voeding tijdens een wedstrijd: geen hongerklop, geen misselijkheid, niet dat tragische moment waarop die ene gel te veel besluit om rechtsomkeert te maken. Ik eet, het gaat erin, ik ga weer verder.

Het nadeel van een vrachtwagen is de topsnelheid. Laten we zeggen dat de chronometer niet van mij schrikt. De chronometer niet, en trouwens ook niemand anders.

Mijn specialiteit: de tijdslimiet

Ik heb een talent waar niemand jaloers op is: ik haal altijd de tijdslimieten. Net op tijd. Echt nét op tijd.

Waar anderen podiumplaatsen verzamelen, heb ik een abonnement op spanning. De vrijwilligers die beginnen de tafels in te klappen, kennen mij goed. Er is altijd dat moment waarop iemand opkijkt en zegt « ah kijk, er is er nog een ». Dat ben ik. Dat ben ik altijd.

Wat ik loop

Tussen 40 en 100 km. Daar hoor ik thuis: lang genoeg dat snelheid niet langer het onderwerp is, redelijk genoeg om naar huis te gaan en in mijn bed te slapen.

De 100 km heb ik nog niet gelopen. Dat zou ervan moeten komen. Ik ben begonnen er in mijn omgeving over te praten, en dat is, zoals iedereen weet, de eerste onomkeerbare stap.

Overdag werk ik in een operahuis

Op het toneel. Concreet: in het donker en in stilte verplaats ik decorstukken die zo zwaar zijn als een kleine auto, terwijl er een paar meter verderop iemand zingt.

Het is een uitstekende crosstraining, en het verklaart voor een deel mijn postuur: dit werk doe je niet op veren.