Hoe het begon
Het begon allemaal met een geplastificeerd blad.
Cailloux is niet geboren in een kantoor of op een whiteboard. Het is geboren in een jaszak, tussen 2 bevoorradingsposten.
Cailloux is niet geboren in een kantoor of op een whiteboard. Het is geboren in een jaszak, tussen 2 bevoorradingsposten.
Op de grote wedstrijden zijn er chips, tijdmetingen, volgsites. Iedereen weet tot op de seconde waar je bent. Dat is comfortabel.
Op de kleine wedstrijden — dus de overgrote meerderheid — is er niets. Geen volgsysteem, geen positie, geen tussentijden. Je crew wacht aan de bevoorradingspost met als enige informatie: « tja… hij zal er uiteindelijk wel aankomen. »
Ik ging op zoek naar een tool. Ik heb er een paar getest. Geen enkele deed wat ik wilde: ofwel was het gemaakt voor grote organisaties en hun 4 000 borstnummers, ofwel was het een GPS-baken dat de batterij in 3 uur leegtrok.
Juli 2026. Ik zou de Trail de la Chouffe lopen, met een echte crew die me aan de bevoorradingsposten zou opwachten. Mensen die een dag vrij nemen, die de rit maken, die een stoel en een soepje voor je klaarzetten.
En die mensen zouden de hele dag niets anders doen dan zich afvragen waar ik was.
Zoals Klein Duimpje. Ik laat bij elk doorkomstpunt een teken achter, en ze volgen mijn spoor. Alleen zijn het geen steentjes in het bos, maar check-ins in een app. En in plaats van vogels die alles opeten, is er grillige 4G — maar daar hebben we op gerekend.
Voor de app was er papier. Al jaren maakte ik voor elke solowedstrijd 2 kleine kaartjes, die ik plastificeerde en in mijn jas stak.
Het eerste: de doorkomstpunten, de kilometers, mijn geplande aankomsttijd, mijn vertrektijd en de tijdslimiet. Een kleurcode per bevoorradingspost, om de juiste regel in een oogopslag terug te vinden als je ogen eigenlijk niet meer meewerken.
Het tweede: de voeding, uur per uur. 0u45 reep. 1u30 halve MulleBarre. 2u30 gel. Want het enige waar ik absoluut zeker van ben, is dat ik nooit uit mezelf aan eten zal denken.
Cailloux is niets anders dan die 2 kaartjes. Ik heb ze gewoon overgenomen, regel per regel, en me telkens afgevraagd: en wat als de app net iets meer kon dan het papier?
Daarna heb ik toegevoegd wat papier nooit zou kunnen, zelfs geplastificeerd: mijn crew ziet live hetzelfde als ik, op hun telefoon. Ze krijgen een melding bij elke check-in. Ze weten hoe laat ze de bidons uit de tas moeten halen.
En we kunnen elkaar schrijven. Een echt bericht, kort, dat zelfs doorkomt waar een telefoontje het niet zou halen. « Zet cola klaar. » 3 woorden die het einde van een wedstrijd veranderen.
De app bestaat, draait en is gratis — versie 1.0 kwam uit op 31 augustus 2026, de 1.1 op 5 oktober, en de 1.2 is in bèta sinds 19 oktober. Hij is bedacht door iemand die loopt, voor mensen die lopen — en vooral voor iedereen die langs de weg wacht met een klapstoel en een thermos.
Hij is niet perfect. Hij heeft nog bugs. Maar hij doet het nu al beter dan mijn geplastificeerde blad, en eerlijk gezegd was dat mijn enige doel toen ik begon.
Alle afstanden, alle wedstrijden, alle crews die zich vervelen aan de bevoorradingspost.
🪨 Mijn wedstrijd opzetten