De handleiding van de steentjes

Een punt op het parcours dat zegt « ik was hier, om zoveel uur ». De app neemt de GPS-positie van je telefoon en koppelt die aan het dichtstbijzijnde punt van de track.

Het is geen check-in op een bevoorrading. Bij een check-in bevestig jij officieel een doorkomstpunt. Een steentje leg je waar je wilt, tussen 2 bevoorradingen, zo vaak als je wilt. Ze leven allebei hun eigen leven: een steentje leggen na een bevoorrading doet die check-in niet voor jou.

Een oranje knop « Steentje leggen » zweeft onderaan het scherm, op alle tabbladen. Groot, rond, met je duim bereikbaar — bedacht voor km 60, met handschoenen, in de regen, en hersenen die op een laag pitje draaien.

Je drukt, klaar. De app bevestigt je kilometer, de knop wordt 6 seconden groen — in de regen, met handschoenen, is de enige vraag « is het bevestigd? » —, en je crew krijgt meteen een melding. Is er net een automatisch steentje gevallen? Het jouwe gaat toch door: je drukt juist op het moment dat het automatische volgen zich vergist heeft. Alleen een dubbele druk, per vergissing, wordt geweigerd.

🪨 Steentje gelegd op km 18,4

🪨 Steentje leggen🪨 …✓ Steentje gelegd — km 18,4

📱 Bij je crew

🪨 Camille #4218,4 / 100 km om 09:40 · 👥 Engreux rond 11:20

In de automatische modus wordt er een steentje gelegd telkens als je de app opent, en daarna elke 20 minuten zolang die op het scherm blijft. Je hoeft niets te doen: je kijkt naar je volgende bevoorrading, en je positie wordt vanzelf verstuurd.

Die steentjes zijn discreet: ze werken de kaart bij zonder een melding te sturen. Anders kreeg je crew 15 uur lang elke 20 minuten een waarschuwing, en zou die je haten nog voor je de finish haalt.

Dat regel je in Le Cairn, persoon per persoon: een vakje 🪨 auto op de rij van die persoon. De ene wil het, de andere niet.

Elk steentje zegt waar je bent en hoe laat. De app meet het tempo dat je aanhoudt sinds de laatste bevoorrading, past het toe op wat je nog te gaan hebt tot de volgende, en verschuift de hele rest van de wedstrijd met het verschil dat daaruit volgt.

De geplande duur tussen de punten blijft onaangeroerd: de klim van km 50 blijft even lang als aangekondigd. Het is de doorkomsttijd die verschuift, niet het parcours.

Je crew en je naasten zien precies dezelfde tijden, op hetzelfde moment. Vragen hoeft niet meer: de aankomsttijd op de volgende bevoorrading staat al bijgewerkt op hun scherm.

Km 12 op een helling van 15% en km 12 op een vlak pad loop je niet met dezelfde snelheid. Een simpele regel van drie op de afstanden voorspelde dus onzin op een bergachtig segment, en zat er in de andere richting naast op een afdaling.

De app rekent nu in km-effort: ze leest de hoogtemeters op de GPX-track en zet die om in afstand. Standaard is 100 m D+ = 1 km extra. Een segment van 8 km met 400 m D+ is dus 12 km-effort waard.

Aan het begin van een segment is de meting niets waard. 500 meter na een bevoorrading volstaat een plaspauze om het te laten lijken alsof je 6 uur nodig hebt tot de volgende. De app gaat dus uit van het plan, en laat de meting het geleidelijk overnemen, tot 25% van het segment. Voorbij dat kwart telt alleen je werkelijke snelheid. De overgang verloopt zacht: geen sprong van 20 minuten bij het overschrijden van een drempel.

De 2 instellingen — de 100 m en de 25% — pas je aan in Le Cairn, persoon per persoon. Wie goed klimt, verliest minder op de D+ dan wie snel is op het vlakke: dat is instelbaar.

Het overkomt iedereen: je komt door de bevoorrading, vult je flessen bij, vertrekt weer — en vergeet in te checken. 3 uur later denkt de crew nog altijd dat je op km 30 zit.

Voortaan: als je steentjes tonen dat je meer dan een kilometer voorbij een punt bent zonder het te hebben bevestigd, vraagt de app ernaar. Ze stelt zelfs de geschatte tijd van je doorkomst voor, berekend tussen je steentjes ervoor en erna: je bevestigt, en de denkbeeldige achterstand verdwijnt.

Omgekeerd: wanneer je een doorkomst bevestigt, wordt je positie op die bevoorrading gezet. Niemand verschijnt nog 2 kilometer vóór het punt waar net is ingecheckt.

Op een ultra loop je niet door een bevoorrading: je gaat er zitten. In Le Cairn kun je nu bij elk doorkomstpunt stopminuten invullen — en alle tijden die volgen schuiven vanzelf op, tot aan de finish.

Belangrijker nog: de waarschuwing voor de tijdslimiet wordt vergeleken met het uur waarop je de bevoorrading verlaat, niet met je aankomsttijd. Zo rekenen de wedstrijdcommissarissen: 3 minuten voor de tijdslimiet aankomen heeft geen zin als je een kwartier soep nodig hebt voor je weer vertrekt.

En voor wedstrijden die langer dan een dag duren, kunnen de tijdslimieten een dag krijgen: de wedstrijddag, dag +1, dag +2. Een tijdslimiet om 08:00 de volgende ochtend wordt eindelijk begrepen als het 26e uur van de wedstrijd — geen absurde tijden meer na middernacht, of 2 dagen later.

En op de rustposten meet een stopwatch hoe lang je echt stilstaat, naast de stilstand die in je plan staat — dat lees je in de handleiding van de pacing.

Elk steentje laat een punt achter op de kaart en op het hoogteprofiel. Vol oranje voor de steentjes die je zelf hebt gelegd, doorschijnend grijs voor de automatische. Na de finish lees je je wedstrijd terug.

En de kaart overleeft een gebied zonder bereik: de kaartdelen die je de avond ervoor hebt bekeken, blijven op de telefoon en worden in de bergen nog altijd getoond.

In de apps Crew en Publiek heeft iedereen die loopt een eigen kleur — je volgt iedereen in een oogopslag zonder ze door elkaar te halen.